Zawilec grecki

Zawilce kwitną wiosną, latem i jesienią, jak mało które byliny znoszą niesprzyjające warunki na stanowiskach, gdzie rzadko zagląda słońce.

Wiele gatunków zawilców rozprzestrzeniło się w Azji Wschodniej i Europie. W naszym klimacie należą do wiosennego wizerunku europejskich lasów liściastych, zwłaszcza bukowych i dąbrowo-grabowych, a także nie nawożonych łąk i pastwisk.

Od marca do października zwracają uwagę białymi lub różowymi kwiatami, z wdziękiem kołyszącymi się na krótszych lub dłuższych łodyżkach. Najdelikatniejszy podmuch wiatru sprawia, że łagodnie falują, tworząc ciekawy kontrast ze statecznymi krzewinkami astrów czy dumnymi kępami traw. To właśnie w ich obecności zawilce najlepiej ukazują swe taneczne talenty. Po grecku anemos to wiatr, dlatego określane są jako kwiaty tańczące na wietrze.

Zawilce dzielą się na dwie grupy: wiosenne i jesienne. Pierwsze kwitną pod koniec zimy, drugie od sierpnia. Sezon wiosenny otwierają m.in. takie gatunki, jak zawilec gajowy Anemone nemorosa, zawilec żółty Anemone ranunculoides i zawilec grecki Anemone blanda. Gatunki wiosenne to idealne rośliny okrywowe na stanowiska w cieniu i półcieniu, przede wszystkim w ogrodach o charakterze wiejskim. Najlepiej czują się pod koronami drzew i krzewów, kwitną, zanim jeszcze rośliny drzewiaste zdążą wypuścić liście. Zawilec żółty preferuje nieco wilgotne warunki rozwoju, podczas gdy zawilec grecki lubi miejsca suche i osłonięte. Zawilce kwitną także wczesnym latem, choć w mniejszej liczbie gatunków. Najpopularniejsze są zawilec wielkokwiatowy Anemone sylvestris i zawilec wieńcowy Anemone coronaria, które mają wiele różnokolorowych odmian, także z kwiatami pełnymi. Od sierpnia kwitną zawilce jesienne: Anemone hupehensis, Anemone vitifolia, Anemone tomentosa. W handlu najczęściej można spotkać zawilce mieszańcowe Anemone Japonica - hybryda, w powstaniu których brały udział wyżej wymienione gatunki i podgatunki botaniczne. Są one okazalsze niż zawilce wiosenne, nie lubią bezpośredniego nasłonecznienia i najlepiej czują się w miejscach półcienistych. Na zimę należy je okrywać liśćmi i gałązkami świerku, gdyż są wrażliwe na mrozy.

Jak już wcześniej wspomniano, stanowisko pod uprawę zawilców jesiennych powinno być półcieniste do cienistego. Należy unikać sadzenia tych delikatnych roślin w bezpośrednim sąsiedztwie krzewów o płytkim systemie korzeniowym. Przed sadzeniem podłoże należy przekopać i wzbogacić ziemią kompostową. Dzięki temu gleba stanie się lekka i pulchna, ponadto z uwagi na obecność próchnicy będzie ona dłużej utrzymywać wilgoć. Zawilce korzenią się płytko pod ziemią, co trzeba mieć na uwadze podczas pielęgnacji roślin, a zwłaszcza w czasie pielenia. Chwasty należy usuwać ręcznie, bez użycia motyki lub innych narzędzi. Ziemie wokół roślin radzimy ściółkować zaraz po posadzeniu, zapobiegnie to wyrastaniu chwastów, zaskorupianiu się podłoża i utracie wilgotności. Dodatkowa warstwa liści ułożona po przekwitnięciu ochroni korzenie przed silnymi mrozami.

Po kwitnieniu wiele gatunków zawilca tworzy wacikowate nasienniki, z których nasiona roznoszone są przez wiatr. Możemy je oberwać wprost z rośliny i wysiać do ziemi w doniczce. Nasiona muszą kiełkować w chłodzie. Druga możliwość to rozmnażanie przez podział. Gatunki wiosenne tworzą po kilku latach cebulki przybyszowe, które oddziela się od rośliny matecznej późnym latem. Zawilce jesienne rozmnaża się przez podział korzeni wiosną. W tym przypadku młode rośliny należy posadzić na docelowe stanowisko zaraz po podzieleniu.

Nazwa łacińska: Anemone blanda

źródło: wnetrzaikrajobraz.pl
Architektura Krajobrazu i Rekultywacji Terenu
Wojciech Madyda
madyda@interia.pl